We vliegen langs de witte kliffen-Weblog van Ron

Vrijdag 11 uur en ik lig in mijn kooi. Ik luister naar het water wat bruisend langs de bakboord zijde van het schip vloeit.
De vlieger komt erbij en de Nordlys versneld. Een mooie deining wiegt me bijna in slaap.
De zee en ik zijn veel te lang gescheiden geweest, ja ik zeilde met mijn gezin en solo in
ons Argonautje De Ronja of scheurde met de overwinning tijdens de slag over het wad.
We zijn nu 20 dagen onderweg kruisend en gijpend door het Kanaal, vliegen langs de witte kliffen van Dover in de ochtend zon.
Werken met getij en windrichtingen, als een raket het Kanaal uit, zuid richting de eerste stop over.
De wind verliet ons, maar kwam altijd weer terug.
Wat een schip deze mooie oude dame. Als ze goed getrimd is vliegt ze door het water, het roer vastgebonden met een touwtje.
Ja een houten schip is nat en soms mijn kooi ook, pompen is routine. Voor iedere situatie is een oplossing en we groeien als bemanning naar elkaar toe.
We zeilden de haven van Santander binnen als Piraten en zeilden afgelopen dinsdag avond onder luid applaus van de toeschouwers als helden de haven weer uit.
Ik voel me goed, ben op mijn plaats hier. Aan het roer praat ik met haar en breng haar vriendelijk weer op koers.
Zing vecht huil bid lach werk en bewonder en we eten heerlijke maaltijden van Jeroen.
Nu naar Porto voordat de golven het ons onmogelijk maken binnen te lopen. Als dat zo is blijven we buiten of gaan naar een andere haven, want zeilen zonder motor doe je met de elementen, niet ertegenin.

Sabine Fox